Sorry, you need to enable JavaScript to visit this website.

CONTACT

Contact opnemen is gemakkelijk

Als u een vraag heeft, laat het ons maar weten.
We horen graag van u.

Nestlé Waters Marketing & Distribution, De Birminghamstraat 221, 1070, Brussel, België

TERUG tijdschrift
Urbex : in het hart van Urban Exploration
12/06/2019
LEES HET ARTIKEL

Urbex, voluit ‘urban exploration’, is een beweging die in de jaren 1990 het daglicht zag en de media veroverde onder impuls van Jeff Chapmann (aka Ninjalicious), de Canadese uitgever van het beroemde magazine Inflitration, de bijbel van de urbexers en de liefhebbers van de discipline. Vandaag geniet de beweging internationale erkenning dankzij de social media. Op basis van ervaringen en vaak van foto’s probeert ze de buitengewone magie te vatten van vergeten, verlaten, moeilijk toegankelijke en soms zelfs verboden plaatsen.

Wie zag er nog geen foto van de zalen van verlaten kastelen met feeërieke allures waar het lijkt alsof er elk moment een sprookjesfiguur kan opduiken? Of van gesloten pretparken of sanatoria, verborgen in een dicht bos? Onlangs nog gingen nooit eerder geziene beelden van Japanse spooksteden, overwoekerd door planten, en vergeten kernreactoren in de voormalige Sovjet-Unie viraal op het internet. Onverschrokken, avontuurlijke urbexers hadden ze vast ontdekt via GoogleEarth (een goudmijn aan informatie!). Ze hadden niet gedacht dat aanhangers van de beweging de echtheid van de foto’s in twijfel zouden trekken, in tegenstelling tot de liefhebbers van de hedendaagse fotografie, die in de discipline een nieuw genre van documentairefotografie zien, vertegenwoordigd door sterfotografen zoals de Engelsen James Kerwin en Andy Kay, de Nederlander Daan Oude Elferink, en dichter bij huis, de Belgen Fred Sablon en het duo Silent_explorers, met wie we een praatje mochten maken.

Hoewel het succes van urbex even snel stijgt als dat van Instagram, krijgt de beweging geregeld kritiek te verduren. Sommige mensen hekelen een zekere perversie vanwege aanhangers die er niet voor terugdeinzen zich aan buitensporige praktijken te wagen.  De honger naar een scoop en exclusieve plekken drijft sommigen er inderdaad toe de regels, die de puristen van de discipline nochtans nauwgezet volgen, te overtreden. Maar daar doet dit duo niet aan mee.

Hoe en wanneer is die passie voor urbex begonnen?

We leerden urbex (en elkaar!) drie jaar geleden kennen.

De eerste plaats die onze nieuwsgierigheid wekte en onze passie aanstak, was het kasteel van Noisy, onder urbexers gekend als ‘kasteel Miranda’. Op de sociale netwerken zagen we veel foto’s circuleren en het kasteel straalde zoveel magie uit, alsof het uit een sprookjesboek kwam, dat we het met onze eigen ogen wilden zien. Met deze eerste verkenning was het hek van de dam en sindsdien zijn we constant op zoek naar nieuwe spots. Vandaag is het kasteel Miranda vernield, maar voor ons blijft het symbool staan voor onze ontmoeting en de geboorte van onze passie voor urbex.

Wat drijft jullie ertoe een bepaalde plaats te kiezen om te bezoeken?

Het begint vaak met een foto die we op het internet zien passeren. Als de plaats ons aanspreekt en iets in ons teweegbrengt, vertrekken we op zoektocht tot we ze vinden. De plaats moet beantwoorden aan onze persoonlijke urbexcriteria: ze moet duidelijk verlaten zijn, de tijd moet er haar sporen hebben nagelaten en in de mate van het mogelijke moeten de architectuur of de meubels relatief goed bewaard zijn. We gaan vooral op zoek naar de ziel van de plek, de emoties die ze kan opwekken.

urbex-silent-explorer

urbex-silent-explorer

 

Wat zijn de risico’s van urbex? Ik kan me voorstellen dat er vaak een portie angst en adrenaline bij komt kijken. Misschien is dat zelfs nodig!

Er zijn nogal wat risico’s aan verbonden, zowel fysiek (vallen, instorting, ...), legaal (politie, waakzame buren of eigenaar) als menselijk (krakers, ontmoetingen met mensen met slechte bedoelingen). Maar het grootste risico is dat je honderden kilometers aflegt voor een spot die uiteindelijk niet te bezoeken blijkt, omdat ze afgebroken, gesloten of in restauratie is. Dat kan behoorlijk frustrerend zijn, ook al doet het ons plezier te zien dat een plaats wordt gered en gerestaureerd. Je leert wel met die risicofactoren omgaan. Wij gaan in elk geval altijd voorzichtig te werk. Als we merken dat de funderingen van het gebouw niet meer zo stabiel zijn, haken we liever af dan koppig door te zetten voor die ene foto. In het begin voelen we altijd de stress en de adrenaline door onze aders razen, ook al hebben we al flink wat ervaring met urbexen. We hebben ondertussen al meer dan 145 spots op de teller staan. Het ogenblik wanneer je ter plaatse aankomt, is altijd wat spannend, want dit is waar alles gebeurt! Je moet voorzichtig en discreet zijn, wil je niet de hele verkenning op het spel zetten. Eens je binnen bent, begint de ontdekking en maakt de angst plaats voor verwondering.

Welke ingrediënten zijn absoluut nodig om de perfecte foto te maken?

Wij willen de plaatsen in stand houden via het beeld. We zullen dus bijvoorbeeld nooit een deur of venster forceren. We gaan alleen binnen als het gebouw open is, praten zo weinig mogelijk en leggen ons bezoek met totaal respect af: we tasten niet rond, verplaatsen niets en veranderen niets. Ons doel is een getuigenis met een artistieke benadering af te leveren.

urbex-silent-explorer

Het allerbelangrijkste is de ziel van de plaats. Je moet er iets voelen dat in het beeld tot uiting komt. Daarnaast moet ook de teloorgang van de spot merkbaar zijn. Als ze te proper of in te goede staat is, zal de toeschouwer niet zien dat het een verlaten plaats is. Betekenisvolle meubels of architectuur scheppen altijd een aardige meerwaarde. Heel belangrijk ook: het licht. Onze ervaring heeft ons geleerd dat de foto’s net na zonsopgang vaak de beste resultaten opleveren. Vanuit technisch standpunt is de kwaliteit van het materiaal primordiaal: een camera met een body die bestand is tegen vocht en stof, breedhoeklens, driepoot, lange blootstelling, ... Vaak is het er donker en in sommige kamers heb je weinig bewegingsruimte. Je hebt dus echt wel goed materiaal nodig om het decor in de best mogelijke omstandigheden weer te geven. Het perfecte beeld is dat waarbij de toeschouwer de indruk krijgt dat de bewoners halsoverkop vertrokken zijn en alles hebben achtergelaten.

urbex-silent-explorer

urbex-silent-explorer

 

Welke is jullie favoriete foto? Kan je er wat meer over vertellen?

villa-urbex-silent-explorer

Deze foto is gemaakt in een villa midden op het platteland. De ligging is tamelijk complex, want de verlaten villa is omgeven door nog actieve boerderijen en bewoonde huizen. Discretie was dus aan de orde. Aangezien het onmogelijk was ongemerkt te parkeren, beslisten we elk om beurt te gaan verkennen. Dat hadden we nog nooit moeten doen en het is sindsdien ook niet meer gebeurd. Om tot bij de villa te komen, moesten we een dichte, groene barrière overwinnen. Dat zijn we wel gewoon! Eens we binnen waren, wisten we niet waar eerst kijken: een groot deel van het dak was ingestort, maar het lijstwerk en de muur- en plafondschilderingen getuigden van de pracht en praal van weleer. Je zou het niet zeggen, maar dit is een van de plaatsen waar we het kortst zijn gebleven en de minste foto’s hebben gemaakt. We hadden weinig tijd en namen dus snel deze foto, die alles in zich heeft: sporen van het verleden, teloorgang en herovering door de natuur. Uiteindelijk werd het een van de populairste foto’s die we tot nu hebben gepubliceerd! Het bewijs dat de magie werkt, ondanks de moeilijke omstandigheden om te fotograferen …

 

Op alle foto’s en video’s geldt copyright van Silent_explorers.

Instagram: @silent_explorers

 

Schrijver : Didier Brouwers